Accijnsverhoging

Accijnzen (kostprijsverhogende belastingen op onder andere tabak, alcohol en benzine) zijn al sinds jaar en dag een bron van inkomsten voor de Nederlandse overheid. Paradoxaal genoeg spelen ze daarnaast een rol in het beleid van diezelfde overheid om het gebruik van bepaalde consumptiegoederen af te remmen.

Zo maakt accijnsverhoging onderdeel uit van he tabaksontmoedigingsbeleid. Dit beleid is onderdeel van het Nationaal Preventieakkoord. Volgens dit akkoord wordt vanaf 1 april 2020 de accijns op tabak verhoogd, zodat een pakje met 20 stuks in dat jaar 1 euro duurder wordt. Wie anno 2018 in Nederland een pakje sigaretten of shag koopt, doneert zo’n driekwart van de verkoopprijs rechtstreeks aan de schatkist (accijns en btw).

Het duurder maken van een pakje sigaretten of shag door de accijnsverhoging wordt algemeen beschouwd als een effectieve beleidsmaatregel die rokers aanzet om minder de gaan roken of zelfs met roken te stoppen. Of het daadwerkelijk zo werkt is de vraag.

In een land als Australië, waar een pakje sigaretten sinds de zomer van 2018 omgerekend ruim € 22 kost, hebben rokers diverse manieren gevonden om het accijnsbeleid te omzeilen, onder meer door thuiskweek van tabak en aankopen in het buitenland, al dan niet via internet. Het aantal rokers in Australië is tussen 2015 en 2018 nauwelijks gedaald. Dit komt mede doordat veel rokers hun rookwaar betrekken via de illegale handel, een verschijnsel dat ook in veel Europese landen duidelijk zichtbaar begint te worden.

Tabaksspeciaalzaken en tankstations in de buurt van de grens met België of Duitsland maken zich zorgen dat het accijnsbeleid ten aanzien van tabak hen heel veel geld gaat kosten. Voor Nederlandse consumenten is het immers zeer voordelig om voor een slof (of meerdere sloffen) sigaretten of shag een paar kilometer om te rijden.

« Terug naar overzicht
Zoeken